Quotessence
Home / Quotes / Q Quotes

Q Quotes

Browse famous quotes beginning with Q. This page is a child index of the full Popular Quotes A-Z directory.

All Q Quotes

“Quartering the topmost branches of one of the tall trees, an invisible bird was striving to make the day seem shorter, exploring with a long-drawn note the solitude that pressed it on every side, but it received at once so unanimous an answer, so powerful a repercussion of silence and of immobility, that one felt it had arrested for all eternity the moment which it had been trying to make pass more quickly.”

“Quase’ é sempre o mais difícil, não é?” disse, certa tarde. “Quase conseguir alguma coisa, quase ter um bebê, quase conseguir uma tomografia sem problemas, quase não ter mais câncer.” Pensei em como muitas pessoas evitam tentar coisas que realmente querem na vida, por ser mais doloroso chegar perto do objetivo, mas não consegui-lo, do que nem chegar a arriscar.”

“Quasi avesse tenuto una breve rappresentazione teatrale, l'avvocato si mette una mano sul cuore e si inchina. Poi apre la porta a due battenti e dice: Permettono? a indicare che il colloquio è finito. Richard sa benissimo anche lui che fuori sono in attesa molti rumeni, vietnamiti e africani. Passando con Ithemba davanti al guardaroba e vedendo un cilindro sulla mensola per cappelli, gli viene quasi il dubbio che questo avvocato dalle sembianze di un gufo sia arrivato in volo, dal lontano Ottocento, direttamente nel ventunesimo secolo – in questo secolo nuovo e tuttavia così vecchio, con i suoi interminabili flussi di esseri umani che, dopo essere sopravvissuti alla traversata in un mare vero, rischiano ora di affogare nei fiumi e nei mari di carte.”

“Quasi sempre si era sentita dire che era sbagliato credere che il mondo sarebbe cambiato; la giudicavano per questo ingenua e anche un po’ presuntuosa. Ma d’altra parte, se tutti l’avessero pensata così, allora nessuno avrebbe fatto il primo passo. Eleonora credeva fermamente che fosse possibile migliorare, e non si vergognava di questa speranza; lei continuava a fare il primo passo, sperando che un giorno avrebbe incontrato altri giovani che, insieme a lei, avrebbero fatto camminare il mondo verso un futuro migliore.”

“Quasi sempre tendiamo a guardare il Rinascimento dal punto di vista degli artisti, eppure, se ci sforziamo di pensarci committenti, ci accorgiamo che il rapporto tra i Medici e Botticelli è molto simile a quello che abbiamo oggi con un muratore a cui chiediamo di ristrutturare un appartamento: ci affidiamo a lui per il lavoro, ma le piastrelle pretendiamo di sceglierle noi. Botticelli è ritenuto un grande artista , ma nel XV secolo un artista è socialmente più simile a un muratore che a un intellettuale e l'arte è così importante per la politica che non si può lasciarla in mano ad un semplice pittore.”

“Quasimodo allora alzò nuovamente lo sguardo sull’egiziana di cui vedeva il corpo, appeso alla forca, fremere da lontano sotto l’abito bianco negli ultimi spasimi dell’agonia, poi li abbassò sull’arcidiacono disteso ai piedi della torre senza più forma umana, e disse con un singhiozzo dal profondo del petto: «Oh! Tutto ciò ce ho amato!»" -Notre-Dame de Paris, V. Hugo”

“Quassù, la sensazione che la natura ha una sua presenza psichica è fortissima. A volte, quando tutto imbacuccato contro il freddo mi fermo ad osservare, seduto su un grotto, il primo raggio di sole che accende le vette dei ghiacciai e lentamente solleva il velo di oscurità, facendo emergere catene e catene di altre montagne dal fondo lattiginoso delle valli, un’aria di immensa gioia pervade il mondo ed io stesso mi ci sento avvolto, assieme agli alberi, gli uccelli, le formiche: sempre la stessa vita in tante diverse, magnifiche forme.”

“Quatro anos e meio vivi com essa mulher. Mas vivi de me trancar com ela, de café na cama, de telefone fora do gancho, de não dar as caras na rua. Um sorvete na esquina, no máximo uma sessão da tarde, umas compras para o jantar, e casa. Entrei nuns empregos que ela me arrumou, na segunda semana eu caía doente, e casa. No último ano foi ela quem começou a trabalhar fora. Argumentei que ela tinha diploma universitário, que podia aguardar melhores oportunidades, e disse “não vai se adaptar”. Mas se adaptou, levava jeito, tomou gosto, virou gerente de vendas e nunca pegou nem um resfriado. Eu esperava por ela em casa. Habituei-me sem ela em casa, andava nu, cantava. Mudava a arrumação da sala, planejava empapelar as paredes. Já gostava mais da casa sem minha mulher. Sozinho em casa eu tinha mais espaço para pensar na minha mulher, e era nela fora de casa que eu mais pensava. Às vezes ela chegava tarde da noite e ia ao banheiro, e bulia na cozinha, e ligava a televisão sem necessidade, e isso me dava um tipo de ciúme da casa. Preferia não ver, e amiúde fingia estar dormindo. De manhã, deixava-a acordar sozinha, abrir e fechar gavetas, ligar o chuveiro, bater vitamina e sair para o trabalho. Só então começava a minha jornada, que era andar de um lado para o outro da casa, lembrando-me da minha mulher e consertando as coisas. Um dia ela propôs a separação. Eu entendi e disse que ia continuar pensando nela do mesmo jeito, a vida inteira. Já deixar a casa foi mais difícil. Eu não saberia como me lembrar da casa. Era dentro da casa que eu gostava da casa, sem pensar.”

“Que coisa é o passado? Uma mentira em que todos acreditam, uma espécie de ilusão colectiva credenciada pela urgência de haver um presente. Mais ainda num tempo tão vazio de crenças. É preciso um passado lustroso para haver futuro. (...) o futuro é que escreve o passado. (...) o que começou como poesia acaba se impondo como ciência. São os pássaros que criam o céu. Um rio é tanto a areia do leito como a água da correnteza. (...) A dimensão actual do futebol resulta da falta de dimensão de outras artes e outras festas. (...) Porque nós, meu irmão [Agualusa], nós já andamos a confundir as expectativas dos desavisados há muito. Escritores africanos de raça branca, ambos com nomes que sugerem entidades femininas. (...) Nós dizemos que temos ideias. Mas o inverso também é verdade: as ideias têm-nos a nós.”

“Que después de 13 años juntos, hecho polvo e inválido el chucho de las patas traseras, le cogió la cabeza entre las manos, y el viejo labrador estuvo moviendo el rabo y mirándolo a los ojos hasta el final, llevándose su cara, su sonrisa y sus cinco litros de lagrimas, como ultima imagen de esta vida. ¿Y saben lo que les digo?... Podría desaparecer la humanidad entera. Podrían diezmarnos las catástrofes y las guerras y caer chuzos de punta e irnos todos a tomar por saco, y el planeta Tierra no perdería gran cosa. Al contrario: ganaría en armonía natural y en alivio. Pero cada vez que desaparece un animal silencioso, bueno y leal como era el perro del que les hablo --- se llamaba Sombra ---, este mundo de mierda resulta menos generoso, menos habitable y menos noble.”

“Que el anarquismo es una maravillosa idea de libertad, no tener a nadie encima de uno. Ningún poder superior, ninguna cadena. No hay idea más maravillosa. No hay idea menos practicable. Pero hay que mantener la utopía de las ideas. Si no, nos convertimos en bestias. También la vida práctica es un hoyo negro que los lleva a la muerte. La revolución, la anarquía, la libertad son los premios del pensamiento. No tienen más que un trono, nuestra cabeza.”

“Que el pitjor mal que Zeus va modelar van ser les dones. Es pensen que ajudeni i res, de fet: els pitjors infortunis vénen a aquell que en té una. Cap dia no pot servar feliç qui s'hi refeixa, que no farà fora de casa seva la fam –hoste enemic i déu hostil-. Un jorn, hom creu que l'alegra la gràcia d'un déu o bé el favor d'algun mortal, i ella, trobant un retret, a baralla l'excita. On hi ha una dona, a aquesta casa, no és rebut de grat l'hoste que hi posa. La que sembla que tingui més senderi, segur que, al capdavall, ofèn molt més: embadalit l'espòs, tots els veïns xalen de veure aquest com també cau. Cadascú, quan l'esmenta, la companya pròpia lloa, i blasma la del altres. Tenint sort pariona, no ho veiem. Zeus la va fer com el pitjor dels mals. La posà com un nus que no es deslliga als peus, d'ençà que l'Hades va acollir els qui lluitaren per mor d'una dona.”