Quotessence
Home / Quotes / E Quotes

E Quotes

Browse famous quotes beginning with E. This page is a child index of the full Popular Quotes A-Z directory.

All E Quotes

“Estar concentrado significa vivir plenamente en el presente, en el aquí y el ahora, y no pensar en la tarea siguiente mientras estoy realizando otra. Es innecesario decir que la concentración debe ser sobre todo practicada por personas que se aman mutuamente. Deben aprender a estar el uno cerca del otro, sin escapar de las múltiples formas acostumbradas.”

“Estar interesado no es suficiente. Muchas personas están interesadas en muchas cosas. A mí me interesa ganar el Maratón de Boston. ¿Pero saben qué? Nunca lo voy a ganar. No estoy comprometido a ganarlo. No estoy apasionado por ganarlo. Eso es lo que se requiere: ¡pasión y compromiso! Y ustedes están tan lejos de la pasión y del compromiso como cualquier otra persona. De hecho, hay un solo jugador que demuestra algo de pasión, y es Jenkins. "Pero les voy a decir algo, continuó. "Yo estoy apasionado con el juego del viernes por la noche. Y estoy tan apasionado que les voy a hacer una promesa. Todos los que entren al campo ese día tendrán pasión y compromiso. "En este momento sólo tengo a una persona que iniciará el juego: Jenkins. No pondré a jugar a nadie que no tenga pasión por ganar. Si Jenkins entra solo al campo, que así sea. Uno con pasión es mejor que cuarenta con un mero interés.”

“Estas personas que disfrutan de humillarte encuentran excusas intelectuales para hacerlo. Te culparán de algo. Te acusarán. Disfrazarán su actuar de una especie de lucha por la justicia. Es que necesitan y reclaman para sí el título de "buenas personas", y por ende es muy común que traten de buscar excusas y pretextos para justificar su deseo de humillarte.”

“Estate agents. You can't live with them, you can't live with them. The first sign of these nasty purulent sores appeared round about 1894. With their jangling keys, nasty suits, revolting beards, moustaches and tinted spectacles, estate agents roam the land causing perturbation and despair. If you try and kill them, you're put in prison: if you try and talk to them, you vomit. There's only one thing worse than an estate agent but at least that can be safely lanced, drained and surgically dressed. Estate agents. Love them or loathe them, you'd be mad not to loathe them.”

“Estatico, cadde a sedere sul suo carico, davanti alla buca. Eccola, eccola là, eccola là, la Luna... C'era la Luna! La Luna! E Ciàula si mise a piangere, senza saperlo, senza volerlo, dal gran conforto, dalla grande dolcezza che sentiva, nell'averla scoperta, là, mentr'ella saliva pel cielo, la Luna, col suo ampio velo di luce ignara dei monti, dei piani, delle valli che rischiarava, ignara di lui, che pure per lei non aveva più paura, né si sentiva più stanco, nella notte ora piena del suo stupore.”

“Estava atento, como era natural, dado que era o único na aula, e sabia que o assunto era sério e se relacionava com o seu próprio corpo. Mas não conseguia identificar-se com ele; caía aos bocados assim que Mr Ducie o juntava, como uma soma impossível. Tentou em vão. A sua mente entorpecida recusava-se a acordar. A puberdade estava ali, mas não a inteligência, e a virilidade aproximava-se sub-repticiamente, tal como deve ser, no meio de um transe. É inútil descrevê-lo, por mais científico e compassivo que se seja. O rapaz consente e é de novo arrastado para o sono, donde só é seduzido quando é chegada a sua hora. (...) Faltavam ainda o amor e a vida, e ele falou deles enquanto avançavam ao longo do mar sem cor. Falou do homem ideal - puro de ascetismo. Traçou a beleza da Mulher. (...) Amar uma mulher digna, protegê-la e servi-la - isto, disse ao rapaz, era o auge da vida. (...) Tudo tem um sentido...tudo; e Deus está no seu céu, tudo está bem na terra. Homem e mulher! Que maravilha! P.15-16, Maurice, editora Cotovia, tradutor Jorge Ayres Roza de Oliveira”

“Este cu neputinţă să ne păstrăm pacea sufletească dacă nu veghem asupra minţii noastre, adică dacă nu vom depărta gândurile care nu-I plac lui Dumnezeu şi nu le vom păzi, dimpotrivă, pe cele plăcute lui Dumnezeu. Trebuie să priveşti cu mintea în inimă, ce anume lucrează acolo: lucruri de pace sau nu. Dacă nu, atunci vezi cu ce anume ai păcătuit. Pentru pacea sufletească trebuie să fii înfrânat, pentru că pacea se pierde şi din pricina trupului nostru. Nu trebuie să fii curios; nu trebuie să citeşti nici gazete, nici cărţi lumeşti, care pustiesc sufletul şi-i aduc urât şi tulburare. Nu osândi pe alţii, fiindcă adeseori se întâmplă că, fără să-l cunoaştem pe om, îl vorbim de rău, dar el prin mintea lui e asemenea unui înger. Nu te sili să cunoşti treburi străine, ci numai pe cele ale tale; nu te îngriji decât de ceea ce ţi s-a poruncit de "bătrâni" şi atunci, pentru ascultarea ta, Domnul te va ajuta cu harul Său, şi vei vedea în sufletul tău roadele ascultării: pacea şi rugăciunea neîncetată. În viaţa de obşte harul lui Dumnezeu se pierde înainte de toate pentru că n-am învăţat să iubim pe fratele nostru după porunca Domnului. Dacă fratele tău te întristează şi în clipa aceea primeşti un gând de mânie împotriva lui sau dacă-l osândeşti ori îl urăşti, vei simţi că harul te-a părăsit şi că pacea a pierit. Pentru pacea sufletească trebuie ca sufletul să se obişnuiască să iubească pe acela care l-a întristat şi să se roage de îndată pentru el. Sufletul nu poate avea pace, dacă nu va cere cu toată puterea de la Domnul darul de a iubi pe toţi oamenii. Domnul a zis: "Iubiţi pe vrăjmaşii voştri" [Mt 5,44], şi dacă nu-i vom iubi pe vrăjmaşi, nu va fi pace în suflet. Este neapărată nevoie să dobândim ascultare, smerenie şi iubire, altfel toate marile noastre nevoinţe şi privegheri vor fi doar spre pierzanie. Un "bătrân" a avut următoarea vedenie: un om căra apă într-un vas al cărui fund era spart; omul îşi dădea multă osteneală, dar toată apa se scurgea şi vasul rămânea gol. Aşa şi noi, trăim în nevoinţă [asceză], dar pierdem o singură virtute, şi pentru ea sufletul stă gol.”

“Este curios, pe măsură ce timpul meu de viață pe viitor se îngustează, timpul meu prezent se accelerează și crește, și uneori, mă lasă în urma lui. Zilele mele de azi ar trebui să aibă șaptezeci și două de ore, însă sunt conștient că acest lucru nu m-ar ajuta să le trăiesc mai bine. Ceea ce știu este că mă gândesc din ce în ce mai puțin la viitor. Acesta a devenit mai puțin prezent și lasă mai mult spațiu zilei de azi.”

“Este desequilíbrio demográfico global crescente está a criar uma das maiores oportunidades no campo da robótica; o desenvolvimento de máquinas economicamente acessíveis que possam prestar assistência nos cuidados aos mais idosos. (…) Mas a produção de um robô economicamente acessível, capaz de desempenhar múltiplas tarefas e que consiga cuidar autonomamente de pessoas que dependam quase totalmente de outros continua provavelmente a estar num futuro distante. Uma das ramificações desta intimidante barreira tecnológica é que, apesar da teoricamente enorme oportunidade de mercado, há relativamente poucas empresas start-up dedicadas à conceção de robôs para cuidados geriátricos e pouco capital de risco a fluir para este campo.”

“Este era o ataque. A apologia tomava emprestado e distorcia o velho estratagema do Eclesiastes: era tempo de resgatar a música das mão dos “donos daa verdade”, e era tempo de reafirmar a comunicabilidade essencial da música, que havia sido forjada, na Europa, numa tradição humanista que sempre reconhecera o enigma da natureza humana; era tempo de aceitar que uma execução para o público constituía uma “comunhão laica”, e era tempo de reconhecer a primazia do ritmo e do tom, bem como a natureza básica da melodia. Para que isso acontecesse sem apenas repetir a música do passado, cumpria formular uma definição contemporânea de beleza, o que, por sua vez, era impossível sem que se compreendesse uma “verdade fundamental”. Nesse ponto, Clive se valeu ousadamente de alguns ensaios inéditos e altamente especulativos de um colega de Noam Chomsky, que ele tinha lido quando passara férias na casa do autor, em Cape Cod: nossa capacidade de “ler” ritmos, melodias e harmonias agradáveis, assim como a faculdade exclusivamente humana da linguagem, era geneticamente determinada. Segundo os antropólogos, esses três elementos deviam existir em todas as culturas musicais. Nosso ouvido para harmonia era inato. (Além disso, sem um contexto envolvente de harmonia, a dissonância não fazia sentido e se tornava desinteressante.) Compreender uma linha melódica era um ato mental complexo, mas passível de ser executado até por uma criança bem pequena; já nascíamos com uma herança, éramos o Homo musicas; portanto, definir a beleza na música implicava uma definição da natureza humana, o que nos trazia de volta às humanidades e à capacidade de comunicação…”

“Este es el segundo fragmento que pongo aquí del que se ha convertido en mi libro favorito: "La mecánica del corazón". Espero que lo disfrutéis x) "Ya no puedo estar sin su presencia; el olor de su piel, el sonido de su voz, las pequeñas maneras de representar a la muchacha más fuerte y a la más frágil del mundo. Su manía de no ponerse gafas para ver el mundo tras el cristal ahumado de su visión lastimada; su forma de protegerse. Ver sin ver de verdad y, sobre todo, sin hacerse notar. Descubro la extraña mecánica de su corazón. Funciona con un sistema de concha autoprotectora ligada a la falta de confianza que la habita. Una ausencia de autoestima peleándose con una determinación fuera de lo común. Aun no he descubierto qué engranaje tiene roto. El código de acceso a su corazón cambia todas las noches. A veces, la concha es dura como la piedra. Por mucho que pruebe con mil combinaciones en formas de caricias y palabras de apoyo, apenas consigo quedarme en las puertas de su misterio. Sin embargo, ¡Me gusta tanto hacer crujir su concha! Escuchar ese pequeño ruido que produce al desactivarse, ver los hoyuelos que se marcan en la comisura de sus labios y que parece decir "¡Sopla!". El sistema de protección volando en dulces pedazos".”

“Este es todavía mi corazón, por muy hueco que esté. Si bien de forma tenue, en él aún permanece el calor humano de la gente. Algunos recuerdos personales esperan calladamente a que la marea suba, como algas enredadas en una estaca clavada en la orilla. Si pudiesen cortar, de algunos pensamientos manaría sangre roja. Todavía me puedo permitir que mi corazón vague errante hacia algún lugar imposible.”